Hoofdpersoon Asger Holm is een geschorste politieman die als een soort straf corvee op de 112 alarmcentrale in Kopenhagen werkt. Daar krijgt hij allerlei telefoontjes: urgente, maar ook veel onzin. Op een avond komt er een gesprek binnen van een vrouw die zegt ontvoerd te zijn. We volgen Asger terwijl hij probeert uit te vinden wat er aan de hand is en door anderen in te schakelen de situatie op te lossen. Daarbij verlaten we geen moment de meldkamer. Alles wat er daarbuiten gebeurt horen we samen met Asger alleen over de telefoon. De ontwikkelingen zijn spannend en verrassend. Daarbij komen we gaandeweg ook steeds meer over de eigen situatie van Asger te weten. Debuterend regisseur Gustav Möller heeft er een ijzersterke actiefilm van gemaakt, maar dan eigenlijk dus zonder actie. Kandidaat voor de Oscar voor de beste buitenlandse film? Zie voor meer info op demorgen.be en op de IMDB.

In “Don’t Worry, He Won’t Get Far On Foot” zet Joaquin Phoenix een acteerprestatie neer die door sommigen als “groots” zal worden beschouwd. Er is in elk geval geen enkele scene in de film zonder hem. Het valt niet moeilijk te voorspellen dat dze rol een Oscarnominatie zal opleveren. Hij speelt John Callahan, een losbandige jongeman wiens leven wordt bepaald door zijn drankzucht. Tijdens een wilde nacht stappen raakt hij betrokken bij een auto ongeluk en belandt voor de rest van zijn leven in een rolstoel. Vervolgens zijn we de moeilijke weg die hij gaat wanneer hij met zijn nieuwe situatie moet leren leven en met behulp van de A.A. van de drank af probeert te komen. Gaande weg ontdekt hij ook zijn eigen tekentalent en ontwikkelt zich zowaar tot een van de bekendste absurdistische Amerikaanse cartoonisten. Regisseur Gus van Sant vertelt dit verhaal met vaart en een mix van humor en dramatiek. Helaas dreigen tegen het einde van de film emotie en sentiment af en toe de overhand te krijgen. Gebaseerd op ware gebeurtenissen en een aantal leuke bijrollen. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.

Deze film is een grote ode aan de Amerikaanse films uit de jaren ‘30, ‘40 en ‘50. Aan films als “The Creature From The Black Lagoon”, “King Kong”, “Frankenstein”, en waarschijnlijk ook wel aan “E.T.”. Maar ook aan muziek uit die tijd op de soundtrack en musicals en vroege TV shows waarnaar de hoofdpersonen in de film op hun TV kijken. Waar de decors van genoemde B films van bordkarton waren, is de art direction hier tip top. Als in een tijdmachine gaan we terug naar 1963 ten tijde van de koude oorlog en de Cuba crisis. Tegen die achtergrond doen wetenschappers in een groot ondergronds complex op weinig zachtzinnige wijze onderzoek naar een amfibie achtig wezen uit het Amazonegebied. Het laboratorium wordt schoongemaakt door de timide Elsie en haar gekleurde collega. Elsie krijgt medelijden met het wezen en er ontstaat zelfs een band. Zij besluit het te laten ontsnappen om het zijn vrijheid terug te geven. Zal dat haar lukken met de hulp van andere “onbetekenenden” uit de samenleving als gekleurde arbeiders, haar homoseksuele buurman en een Russische spion? Regisseur Guillermo del Toro maakt er een fraaie vertelling van die wel iets zoetsappiger is dan de duistere sprookjes die we van hem kennen. Dat resulteerde in een hele reeks Oscars. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Dit is een voorbeeld van “truth is stranger than fiction”: deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Zonder die kennis zou het verhaal nogal onwaarschijnlijk lijken: zoveel gestuntel en zoveel sukkels bij zijn haast niet voorstelbaar. Maar ondanks dat sommige personages wat steviger aangezet zullen zijn, is het dus allemaal echt gebeurd. Al op jonge leeftijd blijkt Tonya Harding, een “poor white trash” meisje een enorm talent is kunstschaatsen.Zij groeit snel uit tot de beste van de Verenigde Staten en neemt ook deel aan de Olympische Spelen. Haar leven gaat echter niet over rozen. Ze wordt nooit echt geaccepteerd door de hautaine schaatsbond. Aan de andere kant weet ze zich nooit los te maken van het milieu waaruit ze afkomstig is en een aantal dubieuze figuren dat haar omringt. Haar kreng van een moeder en gewelddadige echtgenoot met foute vrienden voorop. Wanneer haar grootste concurrente gewond raakt bij een soort aanslag, valt de verdenking op de entourage van Tonya. Dat levert een enorme rel op die breed wordt uitgemeten in de media. Maar het levert ook een interessante film op, ook voor wie niets met kunstschaatsen heeft. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.

Een huisarts op het platteland in Noord Frankrijk krijgt te horen dat hij een hersentumor heeft. De behandeling wordt gestart en hij moet het rustiger aan doen. Daarom krijgt hij de hulp van een vrouwelijke artsin opleiding opgedrongen. Wat volgt is een soort “buddy movie” voor artsen. Aanvankelijk verloopt de samenwerking moeizaam, maar langzamerhand groeit het wederzijds respect en raakt de nieuweling ingeburgerd. De fil krijgt kleur door de diversiteit aan patiënten en de fraaie landschappen. En hoe loopt het af met de gezondheid van de dokter? Gaat dat zien in deze, misschien weinig opzienbarende, maar wel sympathieke film. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.

De Oscar winnende hoofdrol van Frances McDormand in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri is sterker dan de film zelf. Zij speelt de moeder van een meisje dat een jaar eerder gruwelijk is verkracht en vermoord. De dader is nooit gevonden. Wanneer zij op een paar enorme bilboards langs een vergeten weg daarover een paar teksten laat plaatsen, haalt zij daarmee heel wat overhoop in het kleine plaatsje in Missouri. De stoere maar zachtmoedige sheriff (Woody Harrelson) voelt zich zeker aangesproken. Eigenlijk is deze rol mooier dan die van Sam Rockwell die voor zijn rol van nogal domme, racistische hulp-sheriff de Oscar voor beste mannelijk bijrol won. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en de zaken escaleren behoorlijk. Handicap daarbij zijn de inmiddels een beetje belegen stoere humor en overdreven welbespraakte dialogen die geïnspireerd lijken door het werk van regisseurs als Quentin Tarantino en Guy Ritchie. Regisseur Martin McDonagh maakte eerder met In Bruges en Seven Psychopats al films die duidelijk aansloten bij die stroming. Hoewel hij nu een serieuzere film lijkt te willen maken, komt hij toch niet helemaal los van dat soort ongein. Met aan de andere kant een aantal meer gevoelige en zelfs echt aangrijpende scenes levert dat helaas een enigszins onevenwichtig resultaat op. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.