Een korte omschrijving van deze film kan luiden: een team bankovervallers pleegt de ene na de andere overval en ontsnapt steeds in snelle auto’s. Elke scene wordt begeleid door en is gemonteerd op een pop song. Voor liefhebbers van dit genre én  muziekliefhebbers lijkt er dan weinig mis te kunnen gaan. Dat gaat er ook niet echt, behalve natuurlijk die ene, onvermijdelijke, allerlaatste overval. Maar toch… Het is allemaal heel slim gemaakt en er zijn vele impliciete of expliciete verwijzingen naar talloze andere films uit het genre, zoals Heat, Drive, Hell Or High Water, Bonnie And Clyde, The Fast And The Furious etc. etc. Probleem is echter dat dat vaak nogal afleidt en gedachten doet rijzen als: “Goh, was die eigenlijk niet nog een stuk beter? Wordt het geen tijd die ook weer eens te zien?” Net zoals een muzikale potpourri de behoefte kan oproepen liever de originelen nog eens te willen horen. Regisseur Edgar Wright maakte eerder onder andere al twee “spoofs”;  Shaun Of The Dead over zombies en de “police buddy movie” Hot Fuzz. Daar is de verwijzing naar andere films deel van de lol, maar hier werkt het toch wat averechts. Daarnaast is Ansel Elgort in de titelrol nou niet bepaald een spannende acteur. Een beetje een watje eigenlijk. Gelukkig is  Kevin Spacey er hier nog niet uit geknipt. Jammer dat hij er als acteur zo’n zootje van heeft genaakt door anderen te intimideren en de kans groot is dat hij nooit meer een nieuwe rol zal krijgen, want hij laat hier weer eens zien een heerlijke schurk neer te kunnen zetten. Zie voor meer info op theguardian.com en op de IMDB.

Joe, de hoofdpersoon van deze film, is niet direct een sympathieke persoonlijkheid. Hij zorgt weliswaar liefdevol voor zijn oude moeder, met wie hij samen woont, maar houdt zich verder met onsmakelijke zaakjes bezig. Wat hij precies doet wordt nooit helemaal duidelijk, maar hij werkt onder andere als huurmoordenaar. Verder kan hij worden ingehuurd voor het opsporen van vermiste kinderen, vooral meisjes die bijvoorbeeld in de seksindustrie  terecht zijn gekomen. Gaandeweg merken we ook dat Joe door allerlei demonen uit het verleden wordt achtervolgd. Uit zijn jeugd, maar blijkbaar ook uit een periode dat hij in het leger heeft gediend. Zijn geest is behoorlijk getroebleerd. Wanneer hij op een van zijn speurtochten in de wereld van het misbruik van jonge meisjes terecht komt, loopt het behoorlijk uit de hand en stijgt de bodycount snel. Het levert een rauwe, geregeld ongemakkelijke film op die helaas af en toe wel lijdt onder iets te artistiekerige pretenties van de regisseur. Daarnaast is Joaquin Phoenix wel erg opzichtig bezig met een “tour de force” als acteur. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Toen deze film uit kwam kreeg hij her en der nogal slechte recensies. Ten onrechte. Officieel is George Clooney de regisseur, maar overduidelijk is de hand van Joel & Ethan Coen te herkennen, die het originele script schreven. De film past zo in het rijtje A Serious Man, over hun Joodse jeugd, het niemendalletje Burn After Reading, Fargo en hun bloederige debuut Blood Simple. In een steriele, blanke Amerikaanse suburb ontstaat een rel wanneer daar een zwart gezin komt wonen. Tegelijkertijd geeft een doortrapte, verliefde accountant met een vilein plan de aanzet tot een bloederig drama in zijn familie. Doordat de buurt zich alleen met de rel bezig houdt, ontgaat het drama hen volledig. De makers werd verweten dat de film onevenwichtig was en op twee gedachten hinkte. Daarbij zouden de ongeregeldheden alleen als decor gebruikt worden en het raciale gedeelte er bekaaid af komen. Dat is onzin: het is een moorddadig verhaal in de typische stijl van de gebroeders Coen. Daarbij steken ze ook nog eens de draak met de hypocrisie van de brave omwonende burgers. In hun kortzichtigheid sluiten die hun ogen voor wat er verder in hun omgeving gebeurt. Meer is het niet, maar ook niet minder. Zie voor meer info op independent.co.uk en op de IMDB.

Dit is het regiedebuut van acteur Frank Lammers: een nihilistische would-be kunstenaar komt in een TBS instelling terecht nadat hij onder invloed van drank en drugs twee vrouwen verkracht dan wel mishandeld heeft. De scenes in de inrichting zijn een soort Nederlandse verse van One Flew Over The Cuckoo’s Nest: een hoofdpersoon die misschien toch redelijk normaal is tussen de psychiatrische patiënten. Hij komt daar in contact met de oversekste, kunst verzamelende directrice. Zij lijkt hem de uitweg naar de normale wereld te bieden. Het verhaal lijkt een commentaar en tegelijk ook parodie op de kunstwereld te willen zijn. Alles wat in de film voor kunst door moet gaan heeft een bewust hoog kitscherig gehalte a la Jeff Koons. Al met al levert het een nogal curieuze film op. Zie voor meer info op cinema.nl en op de IMDB.

Nadat hij dat al eerder deed in Rundskop en De Rouille et d’Os speelt Matthias Schoenaerts opnieuw een soort ongeleid projectiel. Een Oerkracht. Een man die doet wat hij doet, maar vaak niet precies weet waarom. Wel een man met een heel klein hartje dat in principe op de goede plek zit. Hij ontmoet een pittige dame (Adèle Exarchopoulos) die zich uitleeft als autocoureur in een Porsche. De film die volgt is een soort Love Story, maar dan wel volgepompt met testosteron en oestrogeen. Dat alles tegen de achtergrond van de activiteiten van een bende als die van Nijvel. Daarmee lijkt het soms ook een Belgische variant op de genre klassieker Heat. Een niet honderd procent geslaagde maar zeker interessante film. Zie voor meer info op cinema.nl en op de IMDB.

Blade Runner uit 1982 van Ridley Scott is een absolute klassieker. Samen met 2001: A Space Odyssey van Stanley Kubrick is het misschien wel de meest invloedrijke Science Fiction film. Vele andere regisseurs, maar ook makers van videoclips en commercials zijn door de film geïnspireerd. Zitten we dan op een vervolg te wachten? Niet echt dus. Maar als het dan toch moet, is dit een zeer adequate sequel, die met ruim 2,5 uur wel wat aan de lange kant is. Het thema is wederom het onderscheid tussen echte mensen en replicanten. Ryan Gosling is een blade runner anno 2049, maar zijn voorganger Harrison Ford is in een bijrol ook weer van de partij. De vormgeving is nog duisterder dan die van het origineel en er zijn ook invloeden van films uit de periode daarna, zoals de Mad Max en de Terminator films. Zelfs is er voor de echte filmliefhebber een verwijzing naar Citizen Kane te zien. Zie voor meer info op volkskrant.nl en op de IMDB.