Het debuut van de Vlaamse regisseur Lukas Dhondt is het verhaal van een transgender. Een onderwerp dat een beetje een hype is de laatste tijd. Maar dit is toch wel een zeer bijzondere film. We volgen Lara, een tiener die fanatiek met ballet bezig is en er alles aan doet professionele ballerina te worden. Het probleem is alleen dat ze nog het lichaam van een jongen heeft (zoals men dat zegt). We zien haar gevecht met twee zware opgaven: haar balletcarrière en de medische behandeling om een vrouw te worden. Zij wordt daarin volledig gesteund door haar liefhebbende vader en kleine broertje. Toch zijn er heel wat moeilijke momenten. Neemt ze niet teveel hooi op haar vork? De stijl van de film doe soms wat denken aan die van die andere Belgen, de gebroeders Dardenne. Maar Dhondt is net iets minder naturalistisch en maakt meer gebruik van dramatische effecten als muziek en sfeervolle belichting. Inmiddels zijn de Oscarnominaties bekend. Hoofdrolspeler Viktor Polster blijkt niet genomineerd. Wanneer dit een Amerikaanse film zou zijn, was hij dat vrijwel zeker wel geweest. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Dit keer behandelt documentairemaker Michael Moore “het geval Trump”. Wie is die man en hoe heeft het in hemelsnaam zo ver kunnen komen dat hij president van de VS is geworden? Op het eerste punt leren we niet zo heel veel nieuws. Op het tweede punt stelt Moore enerzijds dat Trump zijn campagne heel handig heeft gespeeld en daarbij de media heel handig heeft bespeeld. Anderzijds doet hij zijn best aan te tonen dat de Democraten hun verlies vooral over zichzelf hebben afgeroepen. Het partijestablishment deed er alles aan om hun kandidaat Hillary Clinton naar voren te schuiven en eventuele andere gegadigden uit te schakelen. Daarbij werd vals spel niet geschuwd. Daarbij hadden deze partijbonzen ook nog eens het contact met hun traditionele kiezers verloren. Moore vertelt dit verhaal op de van hem bekende wijze met veel interviews, compilaties van nieuwsbeelden en natuurlijk een paar acties van hemzelf. President Obama speelt ook nog een ontluisterend bijrolletje in het gedeelte van de film dat gaat over de crisis met het drinkwater van de inmiddels wereldberoemde geboorteplaats van Moore, Flint (Michigan). De problemen waren veroorzaakt door de republikeinse gouverneur van de staat zelf. Tegen het einde van de film is er een uitgebreide vergelijking van de ontwikkelingen in het Duitsland van de jaren ‘30 en die in de VS van dit moment. Kortom: Moore is weer eens lekker op dreef! Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

We kennen regisseur Wes Anderson van strak vormgegeven films waarin door de acteurs nogal kunstmatig wordt geacteerd. Zo creëert hij een geheel eigen wereldje dat vaak veel weg heeft van een tot leven gekomen poppenhuis. Het lijkt voor hem dan ook een kleine stap naar een volledige (“stop motion”) animatiefilm. Eerder maakte hij zo al Fantastic Mister Fox naar een verhaal van Roald Dahl. Dit keer vertelt hij een eigen verhaal dat, speelt in Japan in een futuristische stad, maar wel met een retro vormgeving. Dat roept direct herinneringen op aan films als Brazil en 1984. En voor liefhebbers zijn er meer verwijzingen te ontdekken, waarvan die naar Citizen Kane misschien wel het meest in het oog springen. De stad wordt geregeerd door een despotische burgemeester die één groep, de honden in de stad, de schuld geeft van alle problemen. Wat dat betreft is dit de eerste film van Anderson die zowaar een “politieke” boodschap lijkt te hebben. We volgen de honden wanneer zij allemaal naar een afgelegen eilandje, waar de stad zijn vuilnis dumpt, worden verbannen. Vervolgens zien we wat er gebeurt wanneer het geadopteerde zoontje van de burgemeester naar het eiland ontsnapt om zijn eigen hond te zoeken. Het levert een onderhoudend avontuur op dat een vreemde mix is van westerse en Japanse elementen. De stemmen van de verschillende personages worden verzorgd door een keur aan bekende acteurs en actrices. Wanneer die zelf allemaal samen in één film zouden spelen, zou dat met recht een “all star cast” genoemd kunnen worden! Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Een schrijfster geeft ‘s zomers een workshop aan een groepje jongeren in een vervallen havenstad vlak bij Marseille. Het doel is samen een een boek, een thriller, te schrijven. De groep is behoorlijk multicultureel en dat geeft geregeld de nodige spanningen. Vooral één jongen provoceert vaak de anderen. Hij lijkt extreem rechtse sympathieën te hebben. Aan de andere kant lijkt hij ook het meest interessante personage uit de groep en is hij de enige van wie we ook een inkijkje krijgen in zijn privé leven buiten de groep. De schrijfster voelt aan de ene kant een afkeer voor hem, maar raakt ook wel geïntigreerd door hem. Nader contact leggen blijkt echter niet mee te vallen. De film zelf is geen echte thriller, meer meer een sociale vertelling zoals we die kennen van regisseurs als de gebroeders Dardenne of Ken Loach. Toch stijgt de spanning behoorlijk naarmate de ontknoping nadert. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

We kennen cabaretier Theo Maassen al enige tijd als een niet onverdienstelijk filmacteur. Denk bijvoorbeeld aan zijn sympathieke rol in het prachtige Minoes en zijn onvoorspelbare hoofdrol in het beklemmende TBS. Dit is zijn debuut als regisseur. Het is het verhaal van een buikspreker (Gerard) en zijn pop (Billy). De twee zijn mateloos populair, maar de vraag rijst wie er nu eigenlijk écht populair is: de man of de pop? Er zijn zelfs vrouwen die verliefd worden op Billy. Wanneer Gerard besluit dat hij wil stoppen met de pop en “solo” door wil gaan, ontstaan er problemen en komt zijn hele leven op zijn kop te staan. Het levert een soort modern sprookje op dat zich afspeelt in de wereld van het entertainment en daar flink de draak mee steekt. Heel onderhoudend, maar ook niet veel meer dan dat. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

De deprimerende politiek situatie in de Verenigde Staten heeft ook zo zijn voordelen: het inspireet sommige kunstenaars. Zo ook Spike Lee, die hier, nadat we lange tijd niet zoveel van hem hoorden, weer eens ouderwets in vorm is. Het verhaalgegeven van de film is een geval van “truth is stranger than fiction”. Wanneer het niet op ware gebeurtenissen gebaseerd was, zou het behoorlijk belachelijk lijken. In de jaren ‘70 weet in Colorado Ron Stallworth, een gekleurde politieman, te infiltreren in de Klu Klux Klan. Althans: hij legt en onderhoudt telefonisch contact, zich voordoende als geïnteresseerde. Een blanke collega gaat vervolgens als een soort dubbelganger écht undercover in de organisatie. Tegelijkertijd heeft Stallworth ook contacten in de zwarte burgerrechten beweging. Dit alles leidt tot een climax wanneer de leider van de KKK op bezoek komt. Lee vertelt dit verhaal met vaart en humor en zet beide kampen fraai tegenover elkaar, af en toe ook letterlijk in de beeldmontage. Er is natuurlijk geen twijfel aan welke kant hij daarbij staat. De echte climax van de film volgt echter wanneer het verhaal is afgerond en Lee in de laatste tien minuten overschakelt naar een montage van recente nieuwsbeelden van gebeurtenissen rond de “Black Lives Matter” beweging en van blanke extremistische reacties daarop. Die komt bij de kijker aan als een mokerslag en laat deze bij de aftiteling sprakeloos achter. Lee is misschien wel de enige regisseur die zijn politiek getinte boodschap weet om te zetten in een swingende film met humor en veel knipogen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.