In  de nadagen van hun carrière komen Stan Laurel en Oliver Hardy weer bij elkaar nadat ze meer dan anderhalf decennium niet meer hebben samengewerkt. Ze doen een tournee door Engeland en Ierland. Aanvankelijk met weinig succes en voor half lege zalen, maar gaandeweg trekken ze meer publiek, krijgen er zelf ook meer plezier in en  raken na al die jaren weer aan elkaar gewend. Toch is er nog de nodige wrevel die uitgepraat moet worden als gevolg van gebeurtenissen in de jaren na hun grootste successen. Wat hen tijdens deze tournee op de been houdt is het vooruitzicht van een nieuwe film die ze zullen gaan maken. Althans, Stan is bezig dat te regelen, maar of het er ook echt van zal komen blijft lang onduidelijk. De komieken worden prachtig neergezet door Steve Coogan en John C. Reilly en er zijn twee prachtige bijrollen voor hun echtgenotes die in de loop van de film over komen uit de VS. Een aangename, enigszins melancholieke film. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Ook deze film is weer eens gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het is het verhaal van een vader en een zoon. Vader is een gerespecteerd Amerikaans journalist. De zoon groeit op in een bevoorrechte omgeving in zonnig Californië en lijkt alles mee te hebben in het leven. Tot hij wat gaat experimenteren met drugs. Dan blijkt dat hij daar behoorlijk bevattelijk voor is, want het gaat al snel van kwaad tot erger met hem. We volgen de ontwikkelingen vanuit de perspectieven van beiden, maar de focus ligt toch vooral op dat van de vader. Deze wil er alles aan doen om zijn zoon te redden van de ondergang, maar lijkt daar steeds maar niet in te slagen. De Vlaamse regisseur Felix van Groeningen vertelt dit verhaal in de stijl die we inmiddels van hem kennen met de nodige sprongen heen en weer in de tijden veel muziek. Dat levert een best wel geslaagde film op. Maar toch zien we ook hier weer hoe een jonge, veelbelovende Europese regisseur wordt ingekapseld door de wetten van Hollywood en de kenmerkende scherpe randjes van zijn stijl er behoorlijk vanaf zijn geslepen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Een lastig geval, deze film. Aan de ene kant is hij toch wel enigszins pretentieus; gefilmd in stemmig zwart-wit en een klassiek beeldformaat en in een gedeelte van de film met veel stemmige jazzmuziek en mooie nachtelijke plaatjes van Parijs. Daarbij is het ook nog eens het verhaal van een “Grote, Onmogelijke Liefde” tussen twee mensen. Aan de andere kant raak je als kijker toch wel geboeid. En, eerlijk is eerlijk, de laatste scene en met name het allerlaatste shot zijn toch wel prachtig en blijven nog lang in het geheugen hangen. De grote liefde van de film is die van een docent/ muzikant op een staats muziekinternaat en een jonge leerlinge in het na de Tweede Wereldoorlog net ontstane Oost Duitsland. De relatie tussen de twee is daar al bijna onmogelijk. Wanneer de docent naar het Westen (Parijs) vlucht, wordt het allemaal nog moeilijker. Na verloop van tijd volgt de leerlinge hem, maar blijkt daar niet te kunnen aarden en vertrekt weer. Uiteindelijk komen beiden weer samen in hun vaderland waar een dramatisch einde volgt. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Plaats van handeling van “In Den Gängen” is een enorme groothandel, zoiets als de Makro. Maar alles ziet eer een stuk sjofeler uit dan bij genoemde Nederlandse keten. Ook de meeste medewerkers hebben iets treurigs over zich. En tenslotte ziet de omgeving buiten er ook al wat triest uit. Het blijkt dat het verhaal zich afspeelt in het voormalige Oost Duitsland, in een gedeelte dat duidelijk nauwelijks heeft geprofiteerd van de Eenwording. Is het mogelijk onder deze wat naargeestige omstandigheden een romantische film te maken? Ja, dus! We volgen Christian die als nieuwe medewerker begint. Hij wordt door oude rot Bruno ingewijd in de wereld van de groothandel en de strijd tussen de verschillende afdelingen en gangpaden. Dat blijkt echter allemaal maar schijn; uiteindelijk heerst er een groot gevoel van saamhorigheid. En zo kijken alle medewerkers toe hoe er iets moois lijkt te ontstaan tussen Christain van de afdeling dranken en Marion van de afdeling zoetwaren. Het levert een ongepolijste maar verrassend aangename “love story” op met natuurlijk een paar ups maar ook heftige downs. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

“The Old Man And The Gun” is misschien wel de meest relaxte bankroversfilm ooit. Het is nog net niet “The BIg Lebowski Part II: How The Dude Became A Bankrobber”, maar veel scheelt het niet. En het verhaal is nog eens op ware feiten gebaseerd ook. Robert Redfort speelt, in wat hij zelf zegt dat zijn laatste film zal zijn, een charmante oplichter op leeftijd. Hij berooft banken, alleen of soms samen met twee eveneens bejaarde makkers (Tom Waits en Danny Glover). Hij doet dat misschien wel meer uit gewoonte, omdat hij niets anders te doen weet, dan om er rijk van te worden. En ook wel voor de kick. De overvallen vinden steeds op klaarlichte dag plaats. Hij wandelt naar binnen, zegt tegen de employee achter de balie dat het een overval is, laat vaag een wapen zien, en wandelt met een tas met geld naar buiten. Tussen de bedrijven door ontmoet hij ook nog een leuke weduwe, eveneens al op leeftijd (Sissy Spacek).Wanneer er een rechercheur op het spoor van de “Bende Bejaarden” wordt gezet, doet die zijn werk ook in een zeer loom tempo. Hij heeft eigenlijk meer bewondering voor de overvaller(s) dan dat hij deze zo nodig wil pakken. Er vind een enkele achtervolging met auto’s plaats, maar erg sensationeel wordt dat nooit. Zo kabbelt de film heerlijk voort met op de achtergrond een ook alweer heel relaxte soundtrack. Wanneer dit werkelijk het laatste optreden is van Redford, is het een zeer aangenaam afscheid. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

De beste hedendaagse Franse regisseur, Jacques Audiard, heeft dit keer een western gemaakt. Maar Audiard zou Audiard niet zijn, wanneer dat zomaar een film over cowboys was geworden. Aanvankelijk lijkt dat misschhien wel het geval. De gebroeders Sisters zijn twee huurmoordenaars die al kibbelend door het Wilde Westen rondtrekken. De meeste van hun opdrachten komen van “De Commodore”, een piepklein bijrolletje zonder tekst van Rutger Hauer. Maar wanneer ze het doelwit van een opdracht opsporen en met hem in contact komen, neemt hun leven een geheel andere wending. Dat geldt ook voor de film. Je zou bijna zeggen dat deze in het tweede gedeelte een ecologische boodschap heeft. De ontwikkelingen zijn tamelijk dramatisch en leiden tot een verrassend einde. De laatste scenes roepen wat dat betreft herinneringen op aan Dheepan, een andere film van Audiard. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.