Deze film van Quentin Tarantino is één grote ode aan Hollywood. Dat van de films, maar vooral ook de TV series van de jaren ‘50 en ‘60. Hij is lang en in het eerste gedeelte ligt het tempo zeer laag en wordt er vooral een sfeerschets neergezet. Daar lijkt Tarantino eigenlijk vooral bezig te laten zien hoe goed en mooi hij kan filmen. Een aantal scenes is eindeloos uitgesponnen. Andere zijn eigenlijk totaal overbodig, tenzij je zegt dat ze bijdragen aan de sfeer. Er wordt uitgebreid in klassieke Amerikaanse auto’s rondgereden, waarbij steevast de radio aan staat en Tarantino weer een hippe soundtrack kan laten horen. Hoofdpersonen zijn een televisieacteur op zijn retour (Leonardo DiCaprio) en zijn stuntdubbel, gespeeld door Brad Pitt, die in deze rol de show steelt. In bijrollen komt een aantal bekende acteurs voorbij, waarbij Al Pacino er heerlijk op los schmiert als een dubieuze producer. Wanneer het verhaal in het tweede deel eindelijk op gang komt, draait alles om de beruchte moord van de bende van Charly Manson op Sharon Tate, de toenmalige vrouw van Roman Polanski. Natuurlijk is er, zoals altijd bij Tarantino, een gewelddadige finale. Maar het moet gezegd worden dat hij hier op een toch wel verrassende wijze speelt met de bekende historische feiten. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.