In  de nadagen van hun carrière komen Stan Laurel en Oliver Hardy weer bij elkaar nadat ze meer dan anderhalf decennium niet meer hebben samengewerkt. Ze doen een tournee door Engeland en Ierland. Aanvankelijk met weinig succes en voor half lege zalen, maar gaandeweg trekken ze meer publiek, krijgen er zelf ook meer plezier in en  raken na al die jaren weer aan elkaar gewend. Toch is er nog de nodige wrevel die uitgepraat moet worden als gevolg van gebeurtenissen in de jaren na hun grootste successen. Wat hen tijdens deze tournee op de been houdt is het vooruitzicht van een nieuwe film die ze zullen gaan maken. Althans, Stan is bezig dat te regelen, maar of het er ook echt van zal komen blijft lang onduidelijk. De komieken worden prachtig neergezet door Steve Coogan en John C. Reilly en er zijn twee prachtige bijrollen voor hun echtgenotes die in de loop van de film over komen uit de VS. Een aangename, enigszins melancholieke film. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Ook deze film is weer eens gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het is het verhaal van een vader en een zoon. Vader is een gerespecteerd Amerikaans journalist. De zoon groeit op in een bevoorrechte omgeving in zonnig Californië en lijkt alles mee te hebben in het leven. Tot hij wat gaat experimenteren met drugs. Dan blijkt dat hij daar behoorlijk bevattelijk voor is, want het gaat al snel van kwaad tot erger met hem. We volgen de ontwikkelingen vanuit de perspectieven van beiden, maar de focus ligt toch vooral op dat van de vader. Deze wil er alles aan doen om zijn zoon te redden van de ondergang, maar lijkt daar steeds maar niet in te slagen. De Vlaamse regisseur Felix van Groeningen vertelt dit verhaal in de stijl die we inmiddels van hem kennen met de nodige sprongen heen en weer in de tijden veel muziek. Dat levert een best wel geslaagde film op. Maar toch zien we ook hier weer hoe een jonge, veelbelovende Europese regisseur wordt ingekapseld door de wetten van Hollywood en de kenmerkende scherpe randjes van zijn stijl er behoorlijk vanaf zijn geslepen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Een lastig geval, deze film. Aan de ene kant is hij toch wel enigszins pretentieus; gefilmd in stemmig zwart-wit en een klassiek beeldformaat en in een gedeelte van de film met veel stemmige jazzmuziek en mooie nachtelijke plaatjes van Parijs. Daarbij is het ook nog eens het verhaal van een “Grote, Onmogelijke Liefde” tussen twee mensen. Aan de andere kant raak je als kijker toch wel geboeid. En, eerlijk is eerlijk, de laatste scene en met name het allerlaatste shot zijn toch wel prachtig en blijven nog lang in het geheugen hangen. De grote liefde van de film is die van een docent/ muzikant op een staats muziekinternaat en een jonge leerlinge in het na de Tweede Wereldoorlog net ontstane Oost Duitsland. De relatie tussen de twee is daar al bijna onmogelijk. Wanneer de docent naar het Westen (Parijs) vlucht, wordt het allemaal nog moeilijker. Na verloop van tijd volgt de leerlinge hem, maar blijkt daar niet te kunnen aarden en vertrekt weer. Uiteindelijk komen beiden weer samen in hun vaderland waar een dramatisch einde volgt. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.