Joe, de hoofdpersoon van deze film, is niet direct een sympathieke persoonlijkheid. Hij zorgt weliswaar liefdevol voor zijn oude moeder, met wie hij samen woont, maar houdt zich verder met onsmakelijke zaakjes bezig. Wat hij precies doet wordt nooit helemaal duidelijk, maar hij werkt onder andere als huurmoordenaar. Verder kan hij worden ingehuurd voor het opsporen van vermiste kinderen, vooral meisjes die bijvoorbeeld in de seksindustrie  terecht zijn gekomen. Gaandeweg merken we ook dat Joe door allerlei demonen uit het verleden wordt achtervolgd. Uit zijn jeugd, maar blijkbaar ook uit een periode dat hij in het leger heeft gediend. Zijn geest is behoorlijk getroebleerd. Wanneer hij op een van zijn speurtochten in de wereld van het misbruik van jonge meisjes terecht komt, loopt het behoorlijk uit de hand en stijgt de bodycount snel. Het levert een rauwe, geregeld ongemakkelijke film op die helaas af en toe wel lijdt onder iets te artistiekerige pretenties van de regisseur. Daarnaast is Joaquin Phoenix wel erg opzichtig bezig met een “tour de force” als acteur. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Toen deze film uit kwam kreeg hij her en der nogal slechte recensies. Ten onrechte. Officieel is George Clooney de regisseur, maar overduidelijk is de hand van Joel & Ethan Coen te herkennen, die het originele script schreven. De film past zo in het rijtje A Serious Man, over hun Joodse jeugd, het niemendalletje Burn After Reading, Fargo en hun bloederige debuut Blood Simple. In een steriele, blanke Amerikaanse suburb ontstaat een rel wanneer daar een zwart gezin komt wonen. Tegelijkertijd geeft een doortrapte, verliefde accountant met een vilein plan de aanzet tot een bloederig drama in zijn familie. Doordat de buurt zich alleen met de rel bezig houdt, ontgaat het drama hen volledig. De makers werd verweten dat de film onevenwichtig was en op twee gedachten hinkte. Daarbij zouden de ongeregeldheden alleen als decor gebruikt worden en het raciale gedeelte er bekaaid af komen. Dat is onzin: het is een moorddadig verhaal in de typische stijl van de gebroeders Coen. Daarbij steken ze ook nog eens de draak met de hypocrisie van de brave omwonende burgers. In hun kortzichtigheid sluiten die hun ogen voor wat er verder in hun omgeving gebeurt. Meer is het niet, maar ook niet minder. Zie voor meer info op independent.co.uk en op de IMDB.

Dit is het regiedebuut van acteur Frank Lammers: een nihilistische would-be kunstenaar komt in een TBS instelling terecht nadat hij onder invloed van drank en drugs twee vrouwen verkracht dan wel mishandeld heeft. De scenes in de inrichting zijn een soort Nederlandse verse van One Flew Over The Cuckoo’s Nest: een hoofdpersoon die misschien toch redelijk normaal is tussen de psychiatrische patiënten. Hij komt daar in contact met de oversekste, kunst verzamelende directrice. Zij lijkt hem de uitweg naar de normale wereld te bieden. Het verhaal lijkt een commentaar en tegelijk ook parodie op de kunstwereld te willen zijn. Alles wat in de film voor kunst door moet gaan heeft een bewust hoog kitscherig gehalte a la Jeff Koons. Al met al levert het een nogal curieuze film op. Zie voor meer info op cinema.nl en op de IMDB.