Deze film is een grote ode aan de Amerikaanse films uit de jaren ‘30, ‘40 en ‘50. Aan films als “The Creature From The Black Lagoon”, “King Kong”, “Frankenstein”, en waarschijnlijk ook wel aan “E.T.”. Maar ook aan muziek uit die tijd op de soundtrack en musicals en vroege TV shows waarnaar de hoofdpersonen in de film op hun TV kijken. Waar de decors van genoemde B films van bordkarton waren, is de art direction hier tip top. Als in een tijdmachine gaan we terug naar 1963 ten tijde van de koude oorlog en de Cuba crisis. Tegen die achtergrond doen wetenschappers in een groot ondergronds complex op weinig zachtzinnige wijze onderzoek naar een amfibie achtig wezen uit het Amazonegebied. Het laboratorium wordt schoongemaakt door de timide Elsie en haar gekleurde collega. Elsie krijgt medelijden met het wezen en er ontstaat zelfs een band. Zij besluit het te laten ontsnappen om het zijn vrijheid terug te geven. Zal dat haar lukken met de hulp van andere “onbetekenenden” uit de samenleving als gekleurde arbeiders, haar homoseksuele buurman en een Russische spion? Regisseur Guillermo del Toro maakt er een fraaie vertelling van die wel iets zoetsappiger is dan de duistere sprookjes die we van hem kennen. Dat resulteerde in een hele reeks Oscars. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Dit is een voorbeeld van “truth is stranger than fiction”: deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Zonder die kennis zou het verhaal nogal onwaarschijnlijk lijken: zoveel gestuntel en zoveel sukkels bij zijn haast niet voorstelbaar. Maar ondanks dat sommige personages wat steviger aangezet zullen zijn, is het dus allemaal echt gebeurd. Al op jonge leeftijd blijkt Tonya Harding, een “poor white trash” meisje een enorm talent is kunstschaatsen.Zij groeit snel uit tot de beste van de Verenigde Staten en neemt ook deel aan de Olympische Spelen. Haar leven gaat echter niet over rozen. Ze wordt nooit echt geaccepteerd door de hautaine schaatsbond. Aan de andere kant weet ze zich nooit los te maken van het milieu waaruit ze afkomstig is en een aantal dubieuze figuren dat haar omringt. Haar kreng van een moeder en gewelddadige echtgenoot met foute vrienden voorop. Wanneer haar grootste concurrente gewond raakt bij een soort aanslag, valt de verdenking op de entourage van Tonya. Dat levert een enorme rel op die breed wordt uitgemeten in de media. Maar het levert ook een interessante film op, ook voor wie niets met kunstschaatsen heeft. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.

Een huisarts op het platteland in Noord Frankrijk krijgt te horen dat hij een hersentumor heeft. De behandeling wordt gestart en hij moet het rustiger aan doen. Daarom krijgt hij de hulp van een vrouwelijke artsin opleiding opgedrongen. Wat volgt is een soort “buddy movie” voor artsen. Aanvankelijk verloopt de samenwerking moeizaam, maar langzamerhand groeit het wederzijds respect en raakt de nieuweling ingeburgerd. De fil krijgt kleur door de diversiteit aan patiënten en de fraaie landschappen. En hoe loopt het af met de gezondheid van de dokter? Gaat dat zien in deze, misschien weinig opzienbarende, maar wel sympathieke film. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.

De Oscar winnende hoofdrol van Frances McDormand in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri is sterker dan de film zelf. Zij speelt de moeder van een meisje dat een jaar eerder gruwelijk is verkracht en vermoord. De dader is nooit gevonden. Wanneer zij op een paar enorme bilboards langs een vergeten weg daarover een paar teksten laat plaatsen, haalt zij daarmee heel wat overhoop in het kleine plaatsje in Missouri. De stoere maar zachtmoedige sheriff (Woody Harrelson) voelt zich zeker aangesproken. Eigenlijk is deze rol mooier dan die van Sam Rockwell die voor zijn rol van nogal domme, racistische hulp-sheriff de Oscar voor beste mannelijk bijrol won. De gebeurtenissen volgen elkaar snel op en de zaken escaleren behoorlijk. Handicap daarbij zijn de inmiddels een beetje belegen stoere humor en overdreven welbespraakte dialogen die geïnspireerd lijken door het werk van regisseurs als Quentin Tarantino en Guy Ritchie. Regisseur Martin McDonagh maakte eerder met In Bruges en Seven Psychopats al films die duidelijk aansloten bij die stroming. Hoewel hij nu een serieuzere film lijkt te willen maken, komt hij toch niet helemaal los van dat soort ongein. Met aan de andere kant een aantal meer gevoelige en zelfs echt aangrijpende scenes levert dat helaas een enigszins onevenwichtig resultaat op. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Een korte omschrijving van deze film kan luiden: een team bankovervallers pleegt de ene na de andere overval en ontsnapt steeds in snelle auto’s. Elke scene wordt begeleid door en is gemonteerd op een pop song. Voor liefhebbers van dit genre én  muziekliefhebbers lijkt er dan weinig mis te kunnen gaan. Dat gaat er ook niet echt, behalve natuurlijk die ene, onvermijdelijke, allerlaatste overval. Maar toch… Het is allemaal heel slim gemaakt en er zijn vele impliciete of expliciete verwijzingen naar talloze andere films uit het genre, zoals Heat, Drive, Hell Or High Water, Bonnie And Clyde, The Fast And The Furious etc. etc. Probleem is echter dat dat vaak nogal afleidt en gedachten doet rijzen als: “Goh, was die eigenlijk niet nog een stuk beter? Wordt het geen tijd die ook weer eens te zien?” Net zoals een muzikale potpourri de behoefte kan oproepen liever de originelen nog eens te willen horen. Regisseur Edgar Wright maakte eerder onder andere al twee “spoofs”;  Shaun Of The Dead over zombies en de “police buddy movie” Hot Fuzz. Daar is de verwijzing naar andere films deel van de lol, maar hier werkt het toch wat averechts. Daarnaast is Ansel Elgort in de titelrol nou niet bepaald een spannende acteur. Een beetje een watje eigenlijk. Gelukkig is  Kevin Spacey er hier nog niet uit geknipt. Jammer dat hij er als acteur zo’n zootje van heeft genaakt door anderen te intimideren en de kans groot is dat hij nooit meer een nieuwe rol zal krijgen, want hij laat hier weer eens zien een heerlijke schurk neer te kunnen zetten. Zie voor meer info op theguardian.com en op de IMDB.

Joe, de hoofdpersoon van deze film, is niet direct een sympathieke persoonlijkheid. Hij zorgt weliswaar liefdevol voor zijn oude moeder, met wie hij samen woont, maar houdt zich verder met onsmakelijke zaakjes bezig. Wat hij precies doet wordt nooit helemaal duidelijk, maar hij werkt onder andere als huurmoordenaar. Verder kan hij worden ingehuurd voor het opsporen van vermiste kinderen, vooral meisjes die bijvoorbeeld in de seksindustrie  terecht zijn gekomen. Gaandeweg merken we ook dat Joe door allerlei demonen uit het verleden wordt achtervolgd. Uit zijn jeugd, maar blijkbaar ook uit een periode dat hij in het leger heeft gediend. Zijn geest is behoorlijk getroebleerd. Wanneer hij op een van zijn speurtochten in de wereld van het misbruik van jonge meisjes terecht komt, loopt het behoorlijk uit de hand en stijgt de bodycount snel. Het levert een rauwe, geregeld ongemakkelijke film op die helaas af en toe wel lijdt onder iets te artistiekerige pretenties van de regisseur. Daarnaast is Joaquin Phoenix wel erg opzichtig bezig met een “tour de force” als acteur. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Toen deze film uit kwam kreeg hij her en der nogal slechte recensies. Ten onrechte. Officieel is George Clooney de regisseur, maar overduidelijk is de hand van Joel & Ethan Coen te herkennen, die het originele script schreven. De film past zo in het rijtje A Serious Man, over hun Joodse jeugd, het niemendalletje Burn After Reading, Fargo en hun bloederige debuut Blood Simple. In een steriele, blanke Amerikaanse suburb ontstaat een rel wanneer daar een zwart gezin komt wonen. Tegelijkertijd geeft een doortrapte, verliefde accountant met een vilein plan de aanzet tot een bloederig drama in zijn familie. Doordat de buurt zich alleen met de rel bezig houdt, ontgaat het drama hen volledig. De makers werd verweten dat de film onevenwichtig was en op twee gedachten hinkte. Daarbij zouden de ongeregeldheden alleen als decor gebruikt worden en het raciale gedeelte er bekaaid af komen. Dat is onzin: het is een moorddadig verhaal in de typische stijl van de gebroeders Coen. Daarbij steken ze ook nog eens de draak met de hypocrisie van de brave omwonende burgers. In hun kortzichtigheid sluiten die hun ogen voor wat er verder in hun omgeving gebeurt. Meer is het niet, maar ook niet minder. Zie voor meer info op independent.co.uk en op de IMDB.