In 1999 werd in Deventer de weduwe Wittenberg vermoord. Daarvoor werd een verdachte veroordeeld, maar later bleek er sprake te zijn van onjuist bewijs. Tijdens een herzieningsproces kwam er echter nieuw bewijs naar boven, waarop de verdachte alsnog veroordeeld werd. Journalist Bas Haan raakt bij de zaak betrokken. Hij heeft aanvankelijk de indruk dat de verdachte ten onrechte is veroordeeld. Er lijkt sprake te zijn van een ernstige gerechtelijke dwaling. In de media en op internet wordt in die tijd veel aandacht besteed aan een andere persoon die de dader zou zijn: de “klusjesman”. Met name Maurice de Hond beschuldigt deze man steeds. De film stelt dit soort gevallen van “trial by media” aan de kaak. We zien hoe vele media maar wat graag aandacht besteden aan de ongefundeerde beschuldigingen van de Hond. Trieste en weerzinwekkende dieptepunten zijn hierbij de ruimte die hij krijgt in de talkshows van VARA coryfeeën Matthijs van Nieuwkerk en Claudia de Breij. Haan komt in contact met de klusjesman en ziet hoe diens leven verwoest wordt door al deze negatieve publiciteit. En uiteindelijk blijkt dat toch wel degelijk de meest waarschijnlijke dader is gestraft. Dit alles wordt getoond in een film over gedegen journalistiek werk in de traditie van grote voorbeelden als All The President’s Men en Spotlight. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Een bejaarde, dementerende man is er van overtuigd dat hij nog heel goed voor zichzelf kan zorgen. Zijn dochter, die wel beter weet, probeert hem zo goed mogelijk te helpen. Vrijwel alles wordt verteld vanuit het perspectief van de man. Dat levert een soms wat lastig te volgen vertelling op. Dat moet de constante verwarring in zijn hoofd illustreren. De man wordt gespleed door Anthony Hopkins, een groot en gerespecteerd acteur natuurlijk. Hier maakt hij zich echter geregeld schuldig aan overacting en mooi weer spelen. Dat is ook het probleem van de hele film: het is een poging een zwaar onderwerp behapbaar te behandelen. Daardoor zit er vaak een irritant soort feelgood sausje overheen. Er zijn weinig scherpe randjes. Het enigszins vergelijkbare Amour van Michael Haneke is vele malen beter. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Ron is een onlangs gepensioneerde politieman die een goed band heeft met het gezin van zijn zoon. Wanneer één van de twee dochters op een dag ineens niet thuis komt, geven ze haar als vermist op bij de politie. Die starten een grootscheeps onderzoek. Toch vinden Ron en de andere leden van het gezin dat er niet genoeg gedaan wordt. Daarom start Ron, tegen alle regels in, zijn eigen onderzoek. Al snel lijkt hij resultaat te boeken. Maar zit hij wel op het juiste spoor? Raymond Thiry in de hoofdrol is een acteur naar wie het altijd de moeite waard is om te kijken. Daardoor wordt deze (tele)film net boven het gemiddelde uit getild. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Een beetje flauw gesteld zou je kunnen zeggen dat dit een soort prequel is op Saving Private Ryan. Die speelde in de Tweede Wereldoorlog en deze in de Eerste, en in beide films moeten een paar soldaten op missie achter de vijandelijke linies voor een reddingsoperatie. Maar goed, eerlijk gezegd hebben beiden, afgezien van deze thematische overeenkomst, verder helemaal niets met elkaar te maken. En waar Saving Private Ryan na de inmiddels legendarische openingssequentie over de landing op de stranden van Normadië ontaardde in een een soort veredelde aflevering van The A-Team, blijft 1917 een stuk serieuzer en overtuigender. De indruk wordt gewekt dat alles in één take is opgenomen, maar dat is natuurlijk onzin. De film duurt immers twee uur, maar het tijdsverloop beslaat ruim een dag. En er zijn genoeg momenten te zien waar gemonteerd kan zijn, zeker met alle moderne digitale technieken. Twee Britse soldaten moeten in de loopgraven van WO I een weg zien te vinden dwars door de vijandelijke linies om andere Britse pelotons te waarschuwen van een geplande aanval af te zien, omdat ze daarbij in een hinderlaag van de Duitsers zullen lopen. Dat levert realistische beelden op van alle ellende van deze uitzichtloze oorlog en ook een aantal spannende filmisch fraai vormgegeven momenten. Het is echter vooral ook een vertoon van het kunnen van de regisseur en wordt daarmee nooit echt meeslepend of aangrijpend. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Ooit liet Dick Maas met De Lift zien dat er in Nederland naast serieuze boekverfilmingen en zwaarwichtige drama’s over de Tweede Wereldoorlog ook best onderhoudende popcorn-actie-thrillers gemaakt kunnen worden. Het genre is nooit echt groot geworden binnen de Nederlandse cinema, maar af en toe verschijnt er een exemplaar. Dit is er een fraai voorbeeld van. Een gezinnetje uit een Vinex wijk gaat in hun SUV op weg naar opa en oma. Onderweg krijgen ze het op de snelweg aan de stok met een witte bestelbus die veel te langzaam rijdt op de linker rijbaan. De bestuurder daarvan laat het niet op zich zitten en begint het gezin te achtervolgen. Vanaf dat moment escaleren de ontwikkelingen snel. Regisseur Lodewijk Crijns houdt zich netjes aan de conventies van het genre en voert de spanning gaandeweg flink op. Hij lijkt onder andere duidelijk geïnspireerd door Duel, de debuutfilm van Steven Spielberg. De acteurs zijn lekker op dreef, de actiescènes zijn prima gedaan en alles werkt toe naar een grote finale met daarna ook nog eens een epiloog. Kortom: anderhalf uur aangenaam popcorn-vermaak. Niet meer en niet minder. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Kort gezegd: deze film is een klein feestje. Het is een soort Agathe Christie 2.0. In een barok, afgelegen landhuis is een familie bijeen met de nodige spanningen onderling. Dan wordt één van hen vermoord en iedereen is verdacht, want iedereen heeft wel een motief. Bij hun onderzoek krijgen twee rechercheurs hulp van de beroemde speurder Benoit Blanc: Daniel Craig met een idioot accent ergens uit het zuiden van de Verenigde Staten. Het verhaal heeft de nodige “twists and turns” en de kijker wordt geregeld op het verkeerde been gezet. Natuurlijk wordt het mysterie uiteindelijk ontrafeld door Benoit Blanc. Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon. Maar het verhaal wordt met veel vaart verteld en de acteurs, onder wie oude rotten als Christopher Plummer, Don Johnson en Jamie Lee Curtis, hebben er duidelijk plezier in. Een dikke twee uur puur en toch intelligent vermaak. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Dit is eigenlijk best wel een bijzonder geval. Aan de ene kant is het een sociaal realistische vertelling in de trant van het werk van Ken Loach of de gebroeders Dardenne. Aan de andere kant is het een soort feelgood movie en af en toe zelfs bijna een comedy. De makers zijn dezelfde als van de grote Franse arthouse hit Intouchables uit het begin van deze eeuw. Dit keer vertellen ze het op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal van een liefdadigheidsinstelling die jongeren met autisme opvangt die nergens anders terecht kunnen. Dat gebeurt gedeeltelijk buiten de regels van de reguliere zorg om en met veel liefde, inzet en inventiviteit. De cast is een mix van professionele acteurs en spelers die echt autisme hebben. Dat levert een overtuigend resultaat op. Af en toe dreigt de film wat sentimenteel of voorspelbaar te worden, maar de randjes zijn steeds net scherp genoeg om dat te voorkomen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.