Dit is eigenlijk best wel een bijzonder geval. Aan de ene kant is het een sociaal realistische vertelling in de trant van het werk van Ken Loach of de gebroeders Dardenne. Aan de andere kant is het een soort feelgood movie en af en toe zelfs bijna een comedy. De makers zijn dezelfde als van de grote Franse arthouse hit Intouchables uit het begin van deze eeuw. Dit keer vertellen ze het op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal van een liefdadigheidsinstelling die jongeren met autisme opvangt die nergens anders terecht kunnen. Dat gebeurt gedeeltelijk buiten de regels van de reguliere zorg om en met veel liefde, inzet en inventiviteit. De cast is een mix van professionele acteurs en spelers die echt autisme hebben. Dat levert een overtuigend resultaat op. Af en toe dreigt de film wat sentimenteel of voorspelbaar te worden, maar de randjes zijn steeds net scherp genoeg om dat te voorkomen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.