Een lastig geval, deze film. Aan de ene kant is hij toch wel enigszins pretentieus; gefilmd in stemmig zwart-wit en een klassiek beeldformaat en in een gedeelte van de film met veel stemmige jazzmuziek en mooie nachtelijke plaatjes van Parijs. Daarbij is het ook nog eens het verhaal van een “Grote, Onmogelijke Liefde” tussen twee mensen. Aan de andere kant raak je als kijker toch wel geboeid. En, eerlijk is eerlijk, de laatste scene en met name het allerlaatste shot zijn toch wel prachtig en blijven nog lang in het geheugen hangen. De grote liefde van de film is die van een docent/ muzikant op een staats muziekinternaat en een jonge leerlinge in het na de Tweede Wereldoorlog net ontstane Oost Duitsland. De relatie tussen de twee is daar al bijna onmogelijk. Wanneer de docent naar het Westen (Parijs) vlucht, wordt het allemaal nog moeilijker. Na verloop van tijd volgt de leerlinge hem, maar blijkt daar niet te kunnen aarden en vertrekt weer. Uiteindelijk komen beiden weer samen in hun vaderland waar een dramatisch einde volgt. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.