De deprimerende politiek situatie in de Verenigde Staten heeft ook zo zijn voordelen: het inspireet sommige kunstenaars. Zo ook Spike Lee, die hier, nadat we lange tijd niet zoveel van hem hoorden, weer eens ouderwets in vorm is. Het verhaalgegeven van de film is een geval van “truth is stranger than fiction”. Wanneer het niet op ware gebeurtenissen gebaseerd was, zou het behoorlijk belachelijk lijken. In de jaren ‘70 weet in Colorado Ron Stallworth, een gekleurde politieman, te infiltreren in de Klu Klux Klan. Althans: hij legt en onderhoudt telefonisch contact, zich voordoende als geïnteresseerde. Een blanke collega gaat vervolgens als een soort dubbelganger écht undercover in de organisatie. Tegelijkertijd heeft Stallworth ook contacten in de zwarte burgerrechten beweging. Dit alles leidt tot een climax wanneer de leider van de KKK op bezoek komt. Lee vertelt dit verhaal met vaart en humor en zet beide kampen fraai tegenover elkaar, af en toe ook letterlijk in de beeldmontage. Er is natuurlijk geen twijfel aan welke kant hij daarbij staat. De echte climax van de film volgt echter wanneer het verhaal is afgerond en Lee in de laatste tien minuten overschakelt naar een montage van recente nieuwsbeelden van gebeurtenissen rond de “Black Lives Matter” beweging en van blanke extremistische reacties daarop. Die komt bij de kijker aan als een mokerslag en laat deze bij de aftiteling sprakeloos achter. Lee is misschien wel de enige regisseur die zijn politiek getinte boodschap weet om te zetten in een swingende film met humor en veel knipogen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.