Kort gezegd: deze film is een klein feestje. Het is een soort Agathe Christie 2.0. In een barok, afgelegen landhuis is een familie bijeen met de nodige spanningen onderling. Dan wordt één van hen vermoord en iedereen is verdacht, want iedereen heeft wel een motief. Bij hun onderzoek krijgen twee rechercheurs hulp van de beroemde speurder Benoit Blanc: Daniel Craig met een idioot accent ergens uit het zuiden van de Verenigde Staten. Het verhaal heeft de nodige “twists and turns” en de kijker wordt geregeld op het verkeerde been gezet. Natuurlijk wordt het mysterie uiteindelijk ontrafeld door Benoit Blanc. Wat dat betreft is er weinig nieuws onder de zon. Maar het verhaal wordt met veel vaart verteld en de acteurs, onder wie oude rotten als Christopher Plummer, Don Johnson en Jamie Lee Curtis, hebben er duidelijk plezier in. Een dikke twee uur puur en toch intelligent vermaak. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Dit is eigenlijk best wel een bijzonder geval. Aan de ene kant is het een sociaal realistische vertelling in de trant van het werk van Ken Loach of de gebroeders Dardenne. Aan de andere kant is het een soort feelgood movie en af en toe zelfs bijna een comedy. De makers zijn dezelfde als van de grote Franse arthouse hit Intouchables uit het begin van deze eeuw. Dit keer vertellen ze het op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal van een liefdadigheidsinstelling die jongeren met autisme opvangt die nergens anders terecht kunnen. Dat gebeurt gedeeltelijk buiten de regels van de reguliere zorg om en met veel liefde, inzet en inventiviteit. De cast is een mix van professionele acteurs en spelers die echt autisme hebben. Dat levert een overtuigend resultaat op. Af en toe dreigt de film wat sentimenteel of voorspelbaar te worden, maar de randjes zijn steeds net scherp genoeg om dat te voorkomen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.