In 1994 werd in Groot Brittannië een wet aangenomen die spontane feesten met dance muziek, meestal gehouden op oude industriële locaties, de zogenaamde “raves”, verbood. Volgens de regering van Tony Blair zouden die de jeugd in het verderf storten. Aan de vooravond van dat verbod luisteren twee jonge vrienden in een deprimerende buitenwijk van een Schotse stad naar een illegale zender die deze muziek speelt. Ze wachten vol spanning wanneer bekend zal worden gemaakt waar het allerlaatste feest georganiseerd zal worden. Johnno is wat timide en worstelt met zijn nieuwe stiefvader, een politieagent. Spanner is een lefgozertje dat thuis wordt geterroriseerd door zijn criminele broer. De hele vertelling bouwt op naar het grote feest waar alle verhaallijnen samenkomen. Daar komt, nadat de jongens een paar pillen hebben genomen, er ook plotseling kleur in de beelden, die daarvoor alleen zwart/ wit waren. Er volgt een apotheose op stampende muziek. De film roep onvermijdelijk herinneringen op aan Trainspotting, die andere Schotse film over een sub-cultuur met veel muziek, maar deze is rauwer en minder gelikt. Maar eerlijk gezegd ook wel wat simplistischer. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

In de wereld van de superheldenfilms zijn tegenwoordig zogenaamde “origin stories” populair, die verhalen over de herkomst van een superheld. Dit is daar een nogal afwijkende, zeer grimmige en zowaar intelligente variatie op. Al is de Joker natuurlijk geen held, maar juist het tegenovergestelde, een aartsvijand van Batman. Het is een beetje alsof Michael Haneke of Ken Loach een verhandeling hebben gemaakt over hoe de Joker is geworden zoals hij is. Overigens had de werkelijke regisseur, Todd Phillips, tot nu toe slechts een aantal zeer matige publieksfilms afgescheiden. We maken kennis met Arthur Fleck, een zonderling die nog steeds bij zijn moeder woont. Hij verdient een schamel inkomen door te werken als clown voor een dubieus agentschap. Zijn ambitie is om standup comedian te worden, maar het lijkt er niet echt op dat hij daar geschikt voor is. Hij is psychisch bepaald niet stabiel en we zien hoe hij in een distopisch Gotham City door vrijwel iedereen gepest of genegeerd wordt en zo langzamerhand afglijdt. Door een vreemde samenloop van omstandigheden groeit hij echter, tot zijn eigen verbazing, uit tot het boegbeeld van een soort volksopstand. En tot de gestoorde nemesis van Batman zoals we hem kennen. Maar dus wel een extreem verknipte versie daarvan. Overigens zagen we hoofdrolspeler Joaquin Phoenix eerder in You Were Never Never Really Here in een vergelijkbare en meer realistische en daarmee misschien nog wel verontrustender rol. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.