“The Old Man And The Gun” is misschien wel de meest relaxte bankroversfilm ooit. Het is nog net niet “The BIg Lebowski Part II: How The Dude Became A Bankrobber”, maar veel scheelt het niet. En het verhaal is nog eens op ware feiten gebaseerd ook. Robert Redfort speelt, in wat hij zelf zegt dat zijn laatste film zal zijn, een charmante oplichter op leeftijd. Hij berooft banken, alleen of soms samen met twee eveneens bejaarde makkers (Tom Waits en Danny Glover). Hij doet dat misschien wel meer uit gewoonte, omdat hij niets anders te doen weet, dan om er rijk van te worden. En ook wel voor de kick. De overvallen vinden steeds op klaarlichte dag plaats. Hij wandelt naar binnen, zegt tegen de employee achter de balie dat het een overval is, laat vaag een wapen zien, en wandelt met een tas met geld naar buiten. Tussen de bedrijven door ontmoet hij ook nog een leuke weduwe, eveneens al op leeftijd (Sissy Spacek).Wanneer er een rechercheur op het spoor van de “Bende Bejaarden” wordt gezet, doet die zijn werk ook in een zeer loom tempo. Hij heeft eigenlijk meer bewondering voor de overvaller(s) dan dat hij deze zo nodig wil pakken. Er vind een enkele achtervolging met auto’s plaats, maar erg sensationeel wordt dat nooit. Zo kabbelt de film heerlijk voort met op de achtergrond een ook alweer heel relaxte soundtrack. Wanneer dit werkelijk het laatste optreden is van Redford, is het een zeer aangenaam afscheid. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

De beste hedendaagse Franse regisseur, Jacques Audiard, heeft dit keer een western gemaakt. Maar Audiard zou Audiard niet zijn, wanneer dat zomaar een film over cowboys was geworden. Aanvankelijk lijkt dat misschhien wel het geval. De gebroeders Sisters zijn twee huurmoordenaars die al kibbelend door het Wilde Westen rondtrekken. De meeste van hun opdrachten komen van “De Commodore”, een piepklein bijrolletje zonder tekst van Rutger Hauer. Maar wanneer ze het doelwit van een opdracht opsporen en met hem in contact komen, neemt hun leven een geheel andere wending. Dat geldt ook voor de film. Je zou bijna zeggen dat deze in het tweede gedeelte een ecologische boodschap heeft. De ontwikkelingen zijn tamelijk dramatisch en leiden tot een verrassend einde. De laatste scenes roepen wat dat betreft herinneringen op aan Dheepan, een andere film van Audiard. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Het debuut van de Vlaamse regisseur Lukas Dhondt is het verhaal van een transgender. Een onderwerp dat een beetje een hype is de laatste tijd. Maar dit is toch wel een zeer bijzondere film. We volgen Lara, een tiener die fanatiek met ballet bezig is en er alles aan doet professionele ballerina te worden. Het probleem is alleen dat ze nog het lichaam van een jongen heeft (zoals men dat zegt). We zien haar gevecht met twee zware opgaven: haar balletcarrière en de medische behandeling om een vrouw te worden. Zij wordt daarin volledig gesteund door haar liefhebbende vader en kleine broertje. Toch zijn er heel wat moeilijke momenten. Neemt ze niet teveel hooi op haar vork? De stijl van de film doe soms wat denken aan die van die andere Belgen, de gebroeders Dardenne. Maar Dhondt is net iets minder naturalistisch en maakt meer gebruik van dramatische effecten als muziek en sfeervolle belichting. Inmiddels zijn de Oscarnominaties bekend. Hoofdrolspeler Viktor Polster blijkt niet genomineerd. Wanneer dit een Amerikaanse film zou zijn, was hij dat vrijwel zeker wel geweest. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Dit keer behandelt documentairemaker Michael Moore “het geval Trump”. Wie is die man en hoe heeft het in hemelsnaam zo ver kunnen komen dat hij president van de VS is geworden? Op het eerste punt leren we niet zo heel veel nieuws. Op het tweede punt stelt Moore enerzijds dat Trump zijn campagne heel handig heeft gespeeld en daarbij de media heel handig heeft bespeeld. Anderzijds doet hij zijn best aan te tonen dat de Democraten hun verlies vooral over zichzelf hebben afgeroepen. Het partijestablishment deed er alles aan om hun kandidaat Hillary Clinton naar voren te schuiven en eventuele andere gegadigden uit te schakelen. Daarbij werd vals spel niet geschuwd. Daarbij hadden deze partijbonzen ook nog eens het contact met hun traditionele kiezers verloren. Moore vertelt dit verhaal op de van hem bekende wijze met veel interviews, compilaties van nieuwsbeelden en natuurlijk een paar acties van hemzelf. President Obama speelt ook nog een ontluisterend bijrolletje in het gedeelte van de film dat gaat over de crisis met het drinkwater van de inmiddels wereldberoemde geboorteplaats van Moore, Flint (Michigan). De problemen waren veroorzaakt door de republikeinse gouverneur van de staat zelf. Tegen het einde van de film is er een uitgebreide vergelijking van de ontwikkelingen in het Duitsland van de jaren ‘30 en die in de VS van dit moment. Kortom: Moore is weer eens lekker op dreef! Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.