We kennen cabaretier Theo Maassen al enige tijd als een niet onverdienstelijk filmacteur. Denk bijvoorbeeld aan zijn sympathieke rol in het prachtige Minoes en zijn onvoorspelbare hoofdrol in het beklemmende TBS. Dit is zijn debuut als regisseur. Het is het verhaal van een buikspreker (Gerard) en zijn pop (Billy). De twee zijn mateloos populair, maar de vraag rijst wie er nu eigenlijk écht populair is: de man of de pop? Er zijn zelfs vrouwen die verliefd worden op Billy. Wanneer Gerard besluit dat hij wil stoppen met de pop en “solo” door wil gaan, ontstaan er problemen en komt zijn hele leven op zijn kop te staan. Het levert een soort modern sprookje op dat zich afspeelt in de wereld van het entertainment en daar flink de draak mee steekt. Heel onderhoudend, maar ook niet veel meer dan dat. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

De deprimerende politiek situatie in de Verenigde Staten heeft ook zo zijn voordelen: het inspireet sommige kunstenaars. Zo ook Spike Lee, die hier, nadat we lange tijd niet zoveel van hem hoorden, weer eens ouderwets in vorm is. Het verhaalgegeven van de film is een geval van “truth is stranger than fiction”. Wanneer het niet op ware gebeurtenissen gebaseerd was, zou het behoorlijk belachelijk lijken. In de jaren ‘70 weet in Colorado Ron Stallworth, een gekleurde politieman, te infiltreren in de Klu Klux Klan. Althans: hij legt en onderhoudt telefonisch contact, zich voordoende als geïnteresseerde. Een blanke collega gaat vervolgens als een soort dubbelganger écht undercover in de organisatie. Tegelijkertijd heeft Stallworth ook contacten in de zwarte burgerrechten beweging. Dit alles leidt tot een climax wanneer de leider van de KKK op bezoek komt. Lee vertelt dit verhaal met vaart en humor en zet beide kampen fraai tegenover elkaar, af en toe ook letterlijk in de beeldmontage. Er is natuurlijk geen twijfel aan welke kant hij daarbij staat. De echte climax van de film volgt echter wanneer het verhaal is afgerond en Lee in de laatste tien minuten overschakelt naar een montage van recente nieuwsbeelden van gebeurtenissen rond de “Black Lives Matter” beweging en van blanke extremistische reacties daarop. Die komt bij de kijker aan als een mokerslag en laat deze bij de aftiteling sprakeloos achter. Lee is misschien wel de enige regisseur die zijn politiek getinte boodschap weet om te zetten in een swingende film met humor en veel knipogen. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Hoofdpersoon Asger Holm is een geschorste politieman die als een soort straf corvee op de 112 alarmcentrale in Kopenhagen werkt. Daar krijgt hij allerlei telefoontjes: urgente, maar ook veel onzin. Op een avond komt er een gesprek binnen van een vrouw die zegt ontvoerd te zijn. We volgen Asger terwijl hij probeert uit te vinden wat er aan de hand is en door anderen in te schakelen de situatie op te lossen. Daarbij verlaten we geen moment de meldkamer. Alles wat er daarbuiten gebeurt horen we samen met Asger alleen over de telefoon. De ontwikkelingen zijn spannend en verrassend. Daarbij komen we gaandeweg ook steeds meer over de eigen situatie van Asger te weten. Debuterend regisseur Gustav Möller heeft er een ijzersterke actiefilm van gemaakt, maar dan eigenlijk dus zonder actie. Kandidaat voor de Oscar voor de beste buitenlandse film? Zie voor meer info op demorgen.be en op de IMDB.

In “Don’t Worry, He Won’t Get Far On Foot” zet Joaquin Phoenix een acteerprestatie neer die door sommigen als “groots” zal worden beschouwd. Er is in elk geval geen enkele scene in de film zonder hem. Het valt niet moeilijk te voorspellen dat dze rol een Oscarnominatie zal opleveren. Hij speelt John Callahan, een losbandige jongeman wiens leven wordt bepaald door zijn drankzucht. Tijdens een wilde nacht stappen raakt hij betrokken bij een auto ongeluk en belandt voor de rest van zijn leven in een rolstoel. Vervolgens zijn we de moeilijke weg die hij gaat wanneer hij met zijn nieuwe situatie moet leren leven en met behulp van de A.A. van de drank af probeert te komen. Gaande weg ontdekt hij ook zijn eigen tekentalent en ontwikkelt zich zowaar tot een van de bekendste absurdistische Amerikaanse cartoonisten. Regisseur Gus van Sant vertelt dit verhaal met vaart en een mix van humor en dramatiek. Helaas dreigen tegen het einde van de film emotie en sentiment af en toe de overhand te krijgen. Gebaseerd op ware gebeurtenissen en een aantal leuke bijrollen. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.

Deze film is een grote ode aan de Amerikaanse films uit de jaren ‘30, ‘40 en ‘50. Aan films als “The Creature From The Black Lagoon”, “King Kong”, “Frankenstein”, en waarschijnlijk ook wel aan “E.T.”. Maar ook aan muziek uit die tijd op de soundtrack en musicals en vroege TV shows waarnaar de hoofdpersonen in de film op hun TV kijken. Waar de decors van genoemde B films van bordkarton waren, is de art direction hier tip top. Als in een tijdmachine gaan we terug naar 1963 ten tijde van de koude oorlog en de Cuba crisis. Tegen die achtergrond doen wetenschappers in een groot ondergronds complex op weinig zachtzinnige wijze onderzoek naar een amfibie achtig wezen uit het Amazonegebied. Het laboratorium wordt schoongemaakt door de timide Elsie en haar gekleurde collega. Elsie krijgt medelijden met het wezen en er ontstaat zelfs een band. Zij besluit het te laten ontsnappen om het zijn vrijheid terug te geven. Zal dat haar lukken met de hulp van andere “onbetekenenden” uit de samenleving als gekleurde arbeiders, haar homoseksuele buurman en een Russische spion? Regisseur Guillermo del Toro maakt er een fraaie vertelling van die wel iets zoetsappiger is dan de duistere sprookjes die we van hem kennen. Dat resulteerde in een hele reeks Oscars. Zie voor meer info op filmkrant.nl en op de IMDB.

Dit is een voorbeeld van “truth is stranger than fiction”: deze film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Zonder die kennis zou het verhaal nogal onwaarschijnlijk lijken: zoveel gestuntel en zoveel sukkels bij zijn haast niet voorstelbaar. Maar ondanks dat sommige personages wat steviger aangezet zullen zijn, is het dus allemaal echt gebeurd. Al op jonge leeftijd blijkt Tonya Harding, een “poor white trash” meisje een enorm talent is kunstschaatsen.Zij groeit snel uit tot de beste van de Verenigde Staten en neemt ook deel aan de Olympische Spelen. Haar leven gaat echter niet over rozen. Ze wordt nooit echt geaccepteerd door de hautaine schaatsbond. Aan de andere kant weet ze zich nooit los te maken van het milieu waaruit ze afkomstig is en een aantal dubieuze figuren dat haar omringt. Haar kreng van een moeder en gewelddadige echtgenoot met foute vrienden voorop. Wanneer haar grootste concurrente gewond raakt bij een soort aanslag, valt de verdenking op de entourage van Tonya. Dat levert een enorme rel op die breed wordt uitgemeten in de media. Maar het levert ook een interessante film op, ook voor wie niets met kunstschaatsen heeft. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.

Een huisarts op het platteland in Noord Frankrijk krijgt te horen dat hij een hersentumor heeft. De behandeling wordt gestart en hij moet het rustiger aan doen. Daarom krijgt hij de hulp van een vrouwelijke artsin opleiding opgedrongen. Wat volgt is een soort “buddy movie” voor artsen. Aanvankelijk verloopt de samenwerking moeizaam, maar langzamerhand groeit het wederzijds respect en raakt de nieuweling ingeburgerd. De fil krijgt kleur door de diversiteit aan patiënten en de fraaie landschappen. En hoe loopt het af met de gezondheid van de dokter? Gaat dat zien in deze, misschien weinig opzienbarende, maar wel sympathieke film. Zie voor meer info op Cinema.nl en op de IMDB.